Psychoterapeuci

Psychoterapia, Socjoterapia

LECZENIE ZABURZEŃ OSOBOWOŚCI: m.in. narcystyczne, zależne, borderline, paranoiczne, schizoidalne, histrioniczne, masochistyczne, antyspołeczne

Za główną i najbardziej skuteczną metodę leczenia zaburzeń osobowości uznaje się psychoterapię długoterminową zorientowaną dynamicznie lub analitycznie. Leczenie wspomnianych zaburzeń jest uznawane za trudne (ze względu na to w PCTS każdy z terapeutów nie podejmuje się leczenia więcej niż 2-3 pacjentów np. bordeline – są oni przekierowani do innych osób z grona psychoterapeutycznego), wymagające od terapeuty dużego doświadczenia, wglądu we własne problemy oraz stałej superwizji. Choć dane epidemiologiczne świadczą o tym, iż liczba cierpiących na zaburzenia osobowości wciąż wzrasta – nie przekłada się to na ilość osób zgłaszających się na terapię – brakuje im często motywacji do jej podjęcia, nie widzą problemów (w przeciwieństwie do pacjentów nerwicowych), a gdy zgłaszają się na nią – często przedwcześnie zrywają relację terapeutyczną.

Zaburzenia osobowości są jedną z postaci zaburzeń psychicznych i obejmują różnorodne formy psychopatologiczne. Ze względu na pewne koncepcje teoretyczne dotyczące samego pojęcia osobowości i próby jego operacjonalizacji obecnie wyróżnia się przynajmniej dwie znaczące kategorie tych zaburzeń:
  * zaburzenia cech osobowości, gdzie cecha rozumiana jest jako skrótowy opis określonych zachowań; 
  * zaburzenia struktury osobowości, gdzie struktura to określona konfiguracja cech.

Zaburzenia cech osobowości w ujęciu psychodynamicznym dotyczą sposobu rozwiązania okresu latentnego i edypalnego rozwoju osobowości, są płytsze, nie paraliżują procesów przystosowania się w środowisku (np. zaburzenie osobowości histeryczne).

Zaburzenia struktury osobowości w ujęciu psychodynamicznym są związane z wczesnymi zakłóceniami rozwojowymi (okresu separacji – indywiduacji), są głębsze, silniej oddziaływają na proces adaptacji (zaburzenie osobowości paranoiczne, z pogranicza, narcystyczne, antysocjalne).

W przebiegu zaburzeń osobowości występują zwykle następujące objawy: znacząco dysharmonijne postawy lub zachowania, wyrażające się w takich obszarach życia psychicznego jak: afektywność, kontrola zachowań impulsywnych, style myślenia lub przeżywania, relacje z innymi osobami; wzorce zachowań trwają przez dłuższy czas i nie są ograniczone do zaostrzenia innego zaburzenia psychicznego; wzorce zachowań utrudniają funkcjonowanie społeczne lub zawodowe oraz uniemożliwiają głębsze relacje z innymi osobami; zaburzenia osobowości rozpoczynają się w okresie dzieciństwa lub adolescencji i trwają w okresie dorosłości; subiektywne uczucie dyskomfortu w przebiegu zaburzeń osobowości pojawiają się zwykle w późniejszym okresie jej trwania.

Główne postacie zaburzeń osobowości to:
1. Osobowość histrioniczna
2. Osobowość obsesyjno – kompulsywna
3. Osobowość unikająca lub lękowa
4. Osobowość zależna
5. Osobowość paranoiczna
6. Osobowość schizoidalna
7. Osobowość antysocjalna
8. Osobowość narcystyczna
9. Osobowość chwiejna emocjonalnie (borderlinie)
10. Osobowość masochistyczna